Dzień sądu (apokryf dominikański)

Ziemia się zakołysała. Choć była najciemniejsza godzina nocy, niebo rozjaśniła zorza, jakby na horyzoncie powoli odrywało się niebo – przez rosnący prześwit wdzierało się światło tak intensywne, że wydawało się mieć gęstość materii.

Idący cmentarną alejką mężczyzna w czarnej kapie i kapturze na głowie zatrzymał się przed neogotyckim grobowcem. Podniósł oczy i przebiegł wzrokiem po napisie nad wejściem: „Heic ff. Ord. Praedicatorum resurectionem mortuorum expectant”, jakby chciał się upewnić, że trafił pod właściwy adres.

Kiedy odrzucił kaptur na plecy, ukazała się idealnie wygolona tonsura otoczona wieńcem rudych włosów. Z jego twarzy biło delikatne, ale wyraźne światło. Zaczerpnął głęboko powietrza i zawołał mocnym głosem: „Bracia, wyjdźcie na zewnątrz!”. We wnętrzu grobowca zaczął narastać szum, jakby zbierał się tam tłum ludzi.

Na zamkniętych drzwiach pojawiło się wybrzuszenie. Rosło, wydłużało i poszerzało, coraz wyraźniej przybierając kształt postaci owiniętej w zakonną kapę. Szła swobodnie, jakby metalowe odrzwia nie istniały. Za nią pojawiła się kolejna, i jeszcze jedna, i następna – dominikanie opuszczali miejsce noclegu.

Pierwszy z nich podszedł do Dominika i, zrzuciwszy z głowy kaptur, spojrzał świętemu w oczy. Ten uśmiechnął się, rozłożył ramiona i przygarnął zmartwychwstałego. Następny miał na sobie czarny szkaplerz brata konwersa. Próbował uklęknąć, ale zanim zdążył to zrobić, także znalazł się w ramionach założyciela. Jeden po drugim pozostali wezwani podchodzili do Dominika. Pozdrowieni pocałunkiem pokoju ustawiali się po jego prawej stronie w procesyjnym dwuszeregu.

Byli jednak też bracia, na widok których święty nie rozłożył ramion. Zamiast tego w jego oczach pojawiał się smutek i ból. Padało wtedy zawsze to samo zdanie: „Nosiłeś dominikański habit, ale nie żyłeś jak dominikanin. Teraz zwróć, co nie twoje”. Zdjęte drżącymi rękami kapa, kaptur, szkaplerz i tunika opadały na ziemię, bladły, kurczyły się jak jesienne liście i znikały, a półnagi skazaniec stawał po lewej stronie świętego. Kiedy grobowiec opustoszał, bracia ruszyli procesyjnie w stronę coraz jaśniejszego horyzontu. Za Dominikiem zamykającym pochód poszli też bezładnym tłumem pozostali.

Na sąd. Ten ostateczny.


A tu fotka z dzisiejszej mszy za zmarłych na cmentarzu przy grobowcu dominikańskim, nawet słońce po komunii wyszło:

20171102_101950[1]

 

Jedna myśl nt. „Dzień sądu (apokryf dominikański)

  1. Pingback: Dzień sądu (apokryf dominikański) – Dominikanie.pl

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s