Kolorystycznie

Jesienne drzewa świecą własnym, wewnętrznym światłem. Żółć liści jesionu, pod którym codziennie przechodzę, sprawia, że drzewo wydaje się płonąć jak pochodnia. Kolejne liście zajmują się ogniem i spalają do karmelowego brązu zasypującego chodnik. Dzikie wino przebija na łąkach spod żółknących traw jak rozlany na stole węgrzyn spod lnianego obrusu. Dęby czerwienieją, ale nie tracą swojego purpurowego płaszcza. Zima przyciemni go i zbrązowi. Tylko wiecznozielone świerki i sosny czekają, aż biel śniegu wydobędzie piękno malachitowej zieleni ich igieł.

I to niewiarygodnie błękitne niebo dojrzałej jesieni…

4 myśli nt. „Kolorystycznie

  1. „Jesienne drzewa świecą własnym, wewnętrznym światłem” – ale szybko się spalają i zostają z niczym, podczas gdy mądre sosny i roz-tropne świerki dążą cierpliwie – niekiedy bardzo pokrętnymi torami, zmagając się z wiatrem – ku prawdziwemu Światłu 🙂
    Pozdrawiam strzeliście 😉 (co tak trudno się pisze?)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s