Bram Stoker, „Dracula”, reż. Artur Tyszkiewicz

Główną osią narracyjną słynnego filmu Francisa F. Coppoli z 1992 roku była miłość, a dokładnie tęsknota za utraconą miłością  i nadzieja na jej reinkarnację.  W spektaklu Tyszkiewicza jest to wątek poboczny, potraktowany według mnie pobieżnie i zagrany zdawkowo, jakby seksualna namiętność była fizyczną potrzebą, która jest z jednej strony bardzo ważna, ale zasadniczo jest istotność […]